Het was aan de buitenwereld moeilijk duidelijk te maken waarom de oude pelgrimswegen naar Santiago de Compostela bleven trekken.

Eén keer naar Santiago fietsen was toch wel genoeg?

Een tweede keer kon alleen maar tegenvallen. Bovendien moest vooral in Spanje grotendeels dezelfde weg gevolgd worden. Moeilijk weerlegbare argumenten maar de  aantrekkingskracht was onweerstaanbaar en opnieuw begaven we ons op weg naar Santiago.

Noem het maar heimwee. De ongemakken en de gevaren waarop gewezen werd, bagatelliseerden we. Opnieuw wilden we de duizend jaar oude  weg volgen die de middeleeuwer naar het graf van de apostel voerde, het doel van zijn pelgrimage. Dat graf was niet meer ons doel, dat was inmiddels de weg zelf geworden.

We zijn geen middeleeuwers, maar we wilden de sfeer uit die tijd die nog altijd om de oude pelgrimswegen hangt, opsnuiven en teruggaan in de tijd. De aanwezigheid van onze voorgangers voelen in kerken, musea en kloosters, op wegen en bergpassen. We keken uit naar ontmoetingen met medepelgrims, naar die veelal vluchtige contacten die toch zo'n wezenlijk onderdeel van de tocht vormen.

De eerste fietstocht in 1998 had veel indruk op ons gemaakt, maar we hielden het gevoel dat de tocht niet was afgerond, dat er teveel was blijven liggen. Zoals het  in ieders leven gaat, zo ging het toen ook op de weg naar Santiago. Er kon maar één weg gevolgd worden, terwijl er alleen al in Frankrijk vier grote pelgrimswegen naar Spanje voeren. Daarnaast werden zijwegen gemeden door de fixatie op het einddoel: het halen van Santiago.

Pas in Spanje werd het onderweg zijn, het volgen van de weg, de Camino Francés, het voornaamste doel. Telkens moesten er keuzes gemaakt worden. Niet alles kon bekeken worden, daarvoor ontbrak eenvoudig de tijd. Regelmatig ook waren deuren gesloten, terwijl soms de motivatie voor een bezoek ontbrak door vermoeidheid of verzadiging. Vooral in Spanje is op sommige trajecten domweg teveel te zien.

Het gevolg was dat we in de zomers van 2000 en 2001 opnieuw op weg gingen. In 2000 fietsten we de oostelijke pelgrimsroute over Vézelay en Rocamadour naar Oloron-Sainte-Marie aan de voet van de Pyreneeën.

In 2001 werd een westelijker route via Parijs en door de duinen van Aquitanië gevolgd. Dit keer was Oloron-Sainte-Marie niet het eindpunt. We staken via de Col du Somport de Pyreneeën over en volgden vanaf Jaca de Camino Francés naar Santiago de Compostela. De pelgrimstocht zou voltooid moeten zijn.